Nou...ehmmm...
Gisterenavond, of eigenlijk in de nacht...ik was op de bank in slaap gevallen en nadat ik wakker werd besloot ik de lichten te doven en de televisie van zijn geratel te ontdoen op de stand by stand, om mijn nestje op te zoeken...
De uren daarvoor heb ik een vrij emotioneel gesprek achter de rug. Het bekende verhaal over de liefde...en of twee mensen, eens zo ver van elkaar gerukt toch nog kans zagen bij elkaar te kunnen komen (uiteraard was ik een van de hoofdpersonen). Het hele gesprek was me zeker niet in de koude kleren gaan zitten en noopte mij tot een diep denken...zou het? zou het kunnen? of was het niet langer haalbaar?
De televisie was enkele minuten uit, ik vervolgde mijn gang naar het toilet in de overweldigende stilte van de nacht..
Stilte...een stilte van korte duur...
Ineens...daar was het, een hoop lawaai, niet eens geschrokken in eerste instantie daarvan, luisterend waar toch ineens dat lawaai vandaan kon komen...en langzaamaan beseffend dat de televisie een "spontane" actie had ondernomen....door aan te gaan...
Daarna kwam de schrik...welke grapjas heeft mij nu wakker willen schudden uit mijn diepe gedachten en ineens vond ik het zo grappig niet meer...kom tot mij in dromen zoals jullie zo vaak doen...dat kan ik handelen..maarremm ditte... ????
Ik heb er veel over gehoord, dat het voorkomt...maar zelf ben ik tot nu toe verschoond gebleven van deze manier van "prikken"...
Zoals de eerste keer voordat ik uberhaupt een entiteit in mijn leven met het blote oog zag, twijfelde ik aan de waarheid daarin...
Ik moet voor mezelf bekennen...het is gebeurd....en probeer mezelf tegelijkertijd wanhopig van de gedachte te ontdoen: "What's next....".
liefs
Innerpeace
