door: Ellen

Al jaren zat ik niet lekker in mijn vel, wat ik ook deed het gaf geen voldoening, ik was niet gelukkig en het werd steeds erger. Ik had geen doel meer in mijn leven, was mezelf kwijt; ik wist niet eens meer wie ik was of wat ik wilde. Ik kon ook niet meer relativeren, ik liep op adrenaline en ik ging maar door… Ik was doorlopend moe, had slaapproblemen, was ± 14 uur per dag druk in de weer en de klachten (fysiek en psychisch) stapelden op.

Ik heb zo 3 tot 4 jaar geleefd en ik begon in te zien dat ik zó niet meer verder kon, ik moest naar mezelf gaan kijken. In mei 2000 ontmoette ik, samen met mijn zusje (32 jaar), Olaf op een beurs en we besloten allebei om individueel bij hem in therapie te gaan. Hij heeft mij fantastisch begeleid in mijn proces. Heel belangrijk is dat ik me veilig voelde bij Olaf; hij veroordeelde mij en mijn gedrag niet en dat is voor mij de sleutel geweest tot zelfacceptatie. Verder hebben we ontzettend veel onderwerpen behandeld; de vroege dood van mijn vader, het vrouw-zijn, van jezelf houden en het mogen genieten om er zo maar een paar op te noemen.

De sessies waren niet allemaal even gezellig, wel altijd interessant, soms zéér confronterend en hard werken ook! Terugkijkend kan ik Olaf alleen maar dankbaar zijn, ik ben blij dat ik hem ben tegengekomen en wat hij voor mij heeft betekend: ik heb weer plezier in, om èn met mijzelf, ik sta weer midden in het leven, ik sport weer èn ik heb (na ± 10 jaar) het tekenen & schilderen weer opgepakt! Olaf dank je wel, je hebt me helpen herinneren wie ik ben en wil zijn. En dank je wel voor de prachtige spiegel die je voor mij bent!

---

<< terug