door: Lisanne

Hallo, De laatste keer dat ik bij Olaf was, 7 februari had ik hem een kaart gegeven om hem te bedanken. Ik zei tegen hem dat ik hem niet genoeg kan bedanken en dat ik niet wist hoe ik hem kon bedanken. Nou zei Olaf als je wilt kun je je ervaring op mijn site schrijven. Dus dat doe ik dan ook maar al te graag!!! Mijn naam is Lisanne en ben 24 jaar, mijn interesse in de paranormale wereld is altijd heel groot geweest.. Samen met een goede vriendin ging ik naar beurzen. En op een gegeven moment kwam ik op de beurs in de Orangerie te Den Bosch. Ik ging daar naar binnen met de gedachte dat ik gewoon alles op me af liet komen. Ik vond het een hele mooie beurs en daar zat Olaf. Ik ging bij hem zitten en hij vroeg aan mij wat ik wilde weten. Ik vroeg hem iets over een jongen die bij mij al heel lang in mijn gedachte zat. Op een of andere manier kreeg ik daar niet echt antwoord op maar zette hij het op een ander spoor. Mijn ouders en het raakte me. Omdat ik min of meer voor mezelf had besloten dat ik geen band met mijn ouders had ofwel mijn gehele familie. En had besloten om daar niks meer aan te doen. Het maakte me wel erg ongelukkig. Olaf zei toen tegen me dat hij mij wel het een en ander kon vertellen maar dat ik dan helemaal overstuur naar huis zou gaan. Terwijl ik al constant mijn keel zat te schrapen. Mijn vriendin had een folder meegenomen. Ik heb er een tijd over nagedacht en voelde me onzeker en alleen. Dat was voor mij het moment om er iets aan te doen. Want ik zag in dat ik niet zo als mijn ouders wilde leven. En zou graag mijn kinderen alle liefde willen geven en laten zien dat ze bijzonder zullen zijn. Maar omdat te kunnen moest ik eerst dit doorbreken.. Dat is inmiddels een jaartje geleden denk ik. Voor mij was het iedere keer weer een verademing als ik naar hem toe kon. Ik weet nog goed dat ik een week al heel lang vond duren. Samen met hem hadden we het dan over mijn moeder en mijn vader die gescheiden zijn. En allerlei andere zaken waar ik moeite mee had. Het was goed voor mij om met hun te praten over hoe ik me voelde en vooral mijn emoties te laten zien. Nou dat was alles behalve makkelijk. Dat komt ook doordat mijn idee was dat ik vond dat ze maar naar mij moesten komen. Zij zijn mijn ouders... Nou dan had ik mijn hele leven kunnen wachten want dat zou nooit gebeurd zijn... Met veel pijn en moeite en héél veel tijd heb ik het dan eindelijk gedaan een gesprek met mijn moeder, vader en mijn zus.. De eerste keren dat ik dat had gedaan dacht ik nou ben ik klaar nu weten ze hoe ik me voel en nu zullen ze zelf wel komen.. Niet dus!! Het is voor hun gewoon heel moeilijk om hun gevoelens en intresse te tonen (voor mij trouwens ook). Dat besef ik me meer en meer en heb daar op een of andere manier vrede mee gekregen. Kan alles nu meer waarderen, voel me beetje bij beetje zelf verzekerd te voelen en kan van alle mooie dingen in mijn leven genieten. Iets wat voor mij een taboe was. Als ik terugkijk naar het afgelopen jaar dan is er heel veel voor me veranderd. Ik ben zelf meer open geworden, leer meer mijn gevoel te tonen. En daardoor heb ik meer contact gekregen met mijn ouders. En zij zijn zelf nu ook meer open geworden en losser. Dat is zó fijn!!! Door al deze gesprekken ben ik me meer en meer van bewust geworden dat het niet erg is om je gevoelens te tonen om je gevoel te laten spreken. Om liefde te geven en ontvangen!! Het geeft je zoveel mooie dingen terug en had nooit gedacht dat ik dat ooit zou inzien.. Dus wees niet bang en zet de stap om jezelf te helpen en krijg er iets heel moois voor terug!!!!!!!!!!!!!!!!! Thanks Olaf xxxxxx

---

<< terug